Alles wat je aandacht geeft, kun je dragen

Toen ik nog als leerkracht in het basisonderwijs werkte, vond ik dat ik op het gebied van levenskunst meer van jonge kinderen kon leren, dan zij van mij. Een gezond jong kind gedraagt zich zoals zijn lichaam zich gedraagt. Altijd in beweging en in lijn met wat het nodig heeft.

 

Nu wat jaren later heeft mijn eigen jonge kind waterpokken en de jeuk verhindert haar in slaap te vallen. Ik neem de jeuk spontaan over. Hoewel ik inmiddels beter weet, zeg ik vanuit de bekende reflex om haar (en mijn) aandacht af te leiden: 'Stel je een zonnig eiland voor en denk maar eens aan wat je zoal tegenkomt op het strand.' 'Ok, wil jij dan Op een onbewoond eiland zingen mam?' Ik vind het een goed, want niet te langdurend, idee. Ik heb plannen voor de avond dus geef r een zoen en loop zingend naar de keuken. 'Mam', roept ze me na, 'als je over de kokosnoot zingt voel ik nog steeds alleen maar die plekjes.'

 

Ik word wakker en realiseer dat ik niet geef wat ze nodig heeft. Ik loop terug en ga bij haar zitten.

 

'Welk plekje voel je nu? Hoe voelt het daar?'

 

'Het jeukt.'

 

'Leg je vinger er maar op. Kun je er niet bij? Dan leg ik mijn vinger erop. Waar precies?'

 

'Daar.' 

 

'Hier?'

 

'Iets lager.'

 

'Ah hier.'

 

'Ja. Bij m'n mond voel ik het nu ook.' Ze legt haar vinger op het plekje bij haar mond.

 

'Niet krabben, alleen aanraken is genoeg.'

 

'Waarom niet krabben?'

 

'Net was je zo lief voor Mus (poes), toen ie zo onrustig was. Het is goed om nu ook lief voor jezelf te zijn.'

 

'Waarom zijn de plekjes zo pijnlijk, mama?'

 

'Goede vraag. Zodat je kunt voelen wat je nodig hebt om te groeien.' hoor ik mezelf zeggen.

 

Samen reizen we met onze vingers verder van pok naar pok. Op een gegeven moment zegt ze: 'Dit is fijne pijn, mama.' We eindigen de reis met de hardnekkigste en met haar eigen hand erop, valt ze in slaap. Na een aai en zelf vrij van jeuk, loop ik haar kamer uit.

 

Wat ik hier weer eens mocht en blijkbaar moest ervaren, is dat als ik mijn aandacht te snel op iets anders richt, het ongemak terugkomt. Net zolang totdat ik het mijn onverdeelde aandacht heb gegeven. Naar de pijn toegaan blijkt keer op keer fijner dan ik denk. Als ik mijn jeuk de ruimte geef, blijk ik prima in staat het te kunnen dragen. En kan ik mijn dochter de ruimte geven om haar eigen jeuk te dragen. Hierdoor is er werkelijk contact. Niets zo ontspannend als dat :-)