Aan of uit?

Tijdens een beenmassage vroeg ik haar haar benen in mijn armen te laten rusten.

 

Ze vertelde dat ze zich voorstelde dat ze dood was, om zich makkelijker over te geven. En ze vroeg zich af hoe het zou zijn als ze zich in het dagelijks leven ook zo kon overgeven. Voor haar gevoel schakelde ze zichzelf op dat moment even uit. Wat er feitelijk gebeurde is dat ze bewust even afstand nam van haar gedachten en ideeën over hoe de dingen moeten zijn. Zij verwoordde dit als doodgaan. En dat is eng. Maar dit doodgaan, maakt dat je ontspant, waardoor je kunt openen voor wat je lichaam te vertellen heeft. Ben je dan uit? Ik weet zeker van niet, omdat iedereen - ook of juist - op mijn massagetafel zo eigen is. Waar het bij de één hard is, is het bij de ander zacht. De achilleshiel bij de één, is bij de ander gevoelloos. Ik voel, dus ik ben ;-) zeg maar.

 

Toen ik na het masseren en bewegen van één been vroeg of ze een verschil bemerkte, zei ze: het gemasseerde been staat AAN. Voilà.

 

Dus we moeten steeds een beetje sterven om te leven. Elke keer opnieuw de stemmetjes in ons hoofd (h)erkennen en vervolgens besluiten ons er niet door te laten leiden. Dat is voor sommigen even wennen, maar als je zover bent, dan breidt het gemak waarmee je je aan je gevoel kunt toevertrouwen op de massagetafel, zich uit naar je dagelijks leven. Ben ik van overtuigd. Dan wòrdt je bewogen, net als bij deze beenmassage. Omdat je lichaam je influistert wat je te doen staat.

 

Sinds ik mijn verstand minder vaak de leiding geef (Anneke, wat zeg je nu??), is ze een volger van mijn diepste wensen en helpt ze deze omzetten naar de werkelijkheid. Dus zit ik bij het mooiste zomerweer dat je je kunt voorstellen, aan mijn administratie en verlang naar de frisse duik als het klaar is :-)